Van Netten's Journaal

 Ook ik was Tom Waes, was dronken en had geluk Nee, geen ongelukken; wel een keer een aanhouding en rijverbod van twee uur!  Het laatste was belachelijk uiteraard. De straf uiteindelijk 2500 gulden (ja zo lang geleden) omdat ik anders mijn baan zou verliezen. Het was een rit met samengeknepen billen naar de rechtbank in Groningen, geloof mij maar.  Ik heb er nooit een geheim van gemaakt, als twintig jarige vond ik het nog wel grappig ook. Ik geef eerlijk toe dat ik toen de ernst er absoluut niet van in zag; ook niet na de afstraffing van de rechtbank. Dat mag de leeftijd zijn en er was ook geen ongeluk gebeurd, die kilometer die ik wilde rijden? Maar tegenwoordig denk ik er wel anders over.  Excuses Ik hoefde niet door het stof, was een onbekende Nederlander (en heb dat straf volgehouden) maar het was onverantwoord. Toch denk ik er nog wel eens aan terug, mede dankzij de eh (vermoedelijk meer strafbaar) actie die ik samen met Rudi uitvoerde tijdens het rijverbod. Tij...

 ZWALKEN Ooit, en nog niet eens zo heel lang geleden, vond ik het heerlijk om naar een willekeurige stad of natuurgebied te gaan om heerlijk rond te zwalken.  Nu zwalk ik soms over straat als een dronkenlap. Als student, maar eerlijk gezegd ook op latere leeftijd, keek ik nog wel eens te diep in het glaasje, dat moest ook wel want als ik de bodem zag werd het tijd voor een nieuw glas blond schuimend bier (om Rob de Nijs mij te citeren). Zwalkend over straat zocht ik mij een weg huiswaarts. Iets heel anders dan door een stad heen zwalken of struinen.  Steeds vaker merk ik dat ik nu nuchter kan zwalken, onzeker op mijn benen door Long (of Post-) covid. Vanochtend voelde ik mij weer eens het mannetje en besloot te voet naar de dorpswinkel te wandelen, nog geen kilometer lopen om er te komen. Na nog geen 300 meter voelde ik al dat ik het roer niet recht kon houden en keerde om naar mijn auto, die in dit soort gevallen een levensreddend is. Spierzwakte dat alleen maar toeneemt...

  De publicatie van een interview met mij gisteren maakt een dag later veel los. Meer nog bij mezelf dan bij anderen (al heb ik veel mooie reacties gehad). Buiten is het koud en donker, op de bank waar ik al jaren veel tijd door breng dringt het langzaam tot me door: ik ben chronisch ziek. Ik heb PostCovid. Alexander van Netten Tranen  Ik ben emotioneel vandaag, het interview met Roland Gerbers heeft meer losgemaakt dan ik kon vermoeden, dan dat ik vermoedde. Als journalist (nu buiten dienst) kom ik er achter dat mijn verhaal, zwart op wit, reacties uitlokt zowel van anderen maar zeer zeker ook binnen mezelf. Voor het eerst confronteer ik mezelf met mezelf. Ik sprak het eerder nooit uit; ik voel me niet ziek, ik heb Long Covid en wat beperkingen daardoor. Maar ik ben wel degelijk chronisch ziek, en wel door een ziekte waar ik me bijna activistisch voor heb ingezet om begrip te kweken maar ook om de beleidsmakers aan te spreken op de (in mijn ogen) vele fouten zoals verkeerde i...

  " Disclaimer onder dit artikel. Dit is een reproductie van een artikel van Roland Gerbers met fotografie van Wilbert Bijzitter in uitgaven van MediahuisNoord. "Toen corona begon, wisten we niet wat het was en wat we moesten doen. Dat is met long-covid nog altijd zo", zegt Rianne in 't Veld uit Tuk. Zelf kreeg ze te maken met deze ziekte. Het is zaterdag long-covid awareness-day, er wordt aandacht gevraagd voor de ziekte. De redactie sprak met drie mensen met long-covid. Long-covid is een verschijnsel dat sommige mensen overhouden na een coronabesmetting. In Nederland zijn naar schatting een half miljoen mensen met significante klachten uiteenlopend van uitputting, en cognitieve klachten tot verlies van reuk en smaak en pijnklachten.     "Liever kom ik niet met mijn naam in de krant. Ik wil niet dat dit het eerste is waar mensen aan denken als ze mijn naam horen", zegt een 17-jarig meisje tegen deze krant. (We noemen haar daarom Simone. -red). "De med...

 Twitter werd X.. X een fascist. (ik mis mijn vrienden nu al).  "Die Hände hoch" Elon Musk deed het vandaag; niet één maar twee keer! Terwijl ik alleen maar de inauguratie van Donald J Trump wilde volgen. Op CNN (en andere media) kreeg het moment weinig aandacht. De decreten van Trump trouwens ook niet.  Donald Trump tekende in drie sessies meerdere decreten. 1500 relschoppers of opstandelingen (januari 6 '21 bestorming van het Congres) kregen vandaag gratie . Aan de Mexicaanse grens geldt de noodtoestand (vrijbrief) en vandaag gaat er een grote deportatie van illegalen van start (mensen die belasting betalen en hard werken). Met één handtekening van Trump ging ook het klimaatakkoord van Parijs  overboord.  Elon Musk bracht ondertussen de Hitlergroet. De geniale idioot (hij is niet dom) bracht deze groet twee maal achter elkaar uit. Rechterhand op het hart, gestrekte rechter arm omhoog.  De verbeten kop zegt al genoeg. Dat hij het twee keer doet? Zegt nog...

Beduusd, verdrietig, dankbaar, ontdaan zag ik op Facebook dat Karel Spoor op 4 oktober is overleden. Dit stukje is voor jou Karel. Tenslotte zei jij:"Als je het zo snel niet kan zeggen? Schrijf het dan op". Geen drempel te hoog Studievriend, kroegmaat, mentor en leraar (zelfverkozen), doorzetter, optimist - woorden schieten te kort voor deze man die ondanks zijn spastische beperkingen zich geen grenzen liet opleggen. Of het nou de drempels waren bij de ingang van de Christelijke Academie voor Journalistiek of de enge (gevaarlijke) wenteltrap in de Broederpoort (Kampen) waar onze studentenvereniging was? Jij kwam binnen en boven. Aan handjes nooit gebrek want iedereen stond klaar om je te helpen.  Je kon zelfs lachen om je handicap, anderen niet altijd als ik je begroette met "Ouwe Spast" je incasseerde dat altijd met een flinke sneer terug. Dat kan tussen vrienden. De Nacht door met.. Op een gegeven moment kwamen wij op het idee voor een nachtelijk radioprogramma w...