Van Netten's Journaal

 Almost 55  De langste dag... 21 juni, morgen dus ga ik mijn 56 ste levensjaar in.. Zitten er 55 jaar op de teller. Zoals altijd mijmer ik en bespiegeling ik er op los.. Verleden en toekomst spelen daarbij altijd een rol natuurlijk. En ook een evaluatie van het laatste jaar.  Net sa bêst  Of in het Nederlands, met gevoel voor understatement, het was niet geweldig. De mooiste momenten waren eigenlijk (achteraf) dat ik met mijn mams een week voor haar overlijden een rondje 'geschiedenis' deed. Dat we samen iets daar voor afscheid (bij leven) samen bij Omke Eize waren. De foto van dat rondje Hoogeveen was veelzeggend.. We gingen samen op pad, reden langs alle plekjes die zo belangrijk in ons leven waren en sloten af bij het graf van pappa.  Ik kon natuurlijk op dit moment niet bevroeden dat een week later de 'week van afscheid' zou beginnen. Terugkijkend zou ik graag willen weten wat mams dacht op dit moment. Vaag weet ik wel dat ik er wel een bepaald voorgevoel bi...

  Ik ben liever een open boek dan een onbeschreven blad Ik schreef net een brief aan een Twitter volger die zich heel erg open gesteld heeft naar aanleiding van mijn Tweets en openheid daarin. Vereerd door het enorme vertrouwen dat ik daarmee kreeg. In die brief heb ik ook gelijk de essentie/definitie van mezelf ontdekt. Ik ben liever een open boek dan een onbeschreven blad. Ik denk dat ik dat mijn nieuwe levensmotto maar ga maken (Het vorige kwam uit de bijbel: Probeer alles en behoudt het goede) . Aan dat motto zitten alleen wat haken en ogen besef ik. Het nieuwe motto past ook beter, in de brief die ik beantwoordde stelde de persoon zich uitermate kwetsbaar op; een relatief onbekende die haar zieleroerselen uit haar hele voorgaande leven (en dat van haar voorouders) bij mij uitstortte?  Dat is heel bijzonder en een gift. "Hoe is het?" "Goed en met jou?" "Goed" Het is niet verkeerd bedoeld, en je kan ook niet altijd helemaal losgaan over wat je z...

 De jongen, de man. De droom en nachtmerrie. Boos - het progamma van Tim Hofman zal niemand ontgaan zijn. Het opensnijden van een wond (goed verborgen en zelfs voor mezelf) doet pijn. Boosheid, schaamte, veel schaamte en verdriet strijdt om voorrang. Ik wil niemand kwetsen, dat zal wel gebeuren als ik man en paard noem. Of man en roadshow in dit geval. Een verhaal van een gedroomd leven en verwoeste dromen, een verhaal van een man van 53 over het joch van 17.  De jongen en zijn droom Tussenuur  van de NCRV was mijn eerste auditie. Ik was dertien en mijn grote droom was een presentator worden op het niveau van Ted de Braak, Jos Brink, Henny Huisman. Mijn auditie bij de NCRV was een succes, behalve dan dat ik niet werd aangenomen. Ik woonde simpelweg te ver van Hilversum vandaan werd me bij navraag verteld. Sjors Frohlich woonde dichterbij. Niet dat ik hem dat kwalijk neem, zo ging dat toen.  In Hoogeveen (mijn woonplaats) presenteerde ik al wel, ik was er trots op.....

 OH WAT EEN JAAR...  Wat een baggerjaar was dit weer, natuurlijk met wat hoogtepuntjes. Zo hebben we geloof ik een Songfestival gehad, heeft Max de Formule 1 gewonnen, mochten we stemmen. Het laatste verliep niet zoals ik gehoopt had en er is op dit moment nog niet eens een nieuwe regering. Diepte punten waren er meer dan gewenst. Geen Elfstedentocht, geen Skûtsjesilen maar daar tegenover stond dan weer dat het fierljeppen wel door mocht en kon gaan.  Verder stond het jaar wederom in het teken van FAALBELEID. Als we het hebben over de toeslagenaffaire, aardbevingen in Groningen en vooral de schadevergoedingen, Corona, en (naar mijn verwachting volgend jaar ook de schadevergoedingen watersnood Limburg).  Het lijstje is eindeloos aan het worden, de beerput dieper dan diep. Het nieuwe ELAN en bestuurscultuur is beroerder dan ooit te voren. Persoonlijk was het eigenlijk niet een jaar om met een gouden lijstje bij te schrijven in de boeken. Morgen, exact een jaar geleden ...

  TWITTER IS (SOMS) MOOI Op de dag dat ik aangenaam verrast werd door een (voor velen simpel te bestellen) toetsenbord voor mijn tablet, de dag dat Bauke Mollema de dagrit in de Tour de France wint, en ik uren kwijt ben om te reageren op Tweets... Op deze dag speelt 10.345 een hoofdrol.  Gisteren deed ik een soort van live-verslag van de vragenronde van de persconferentie. Ja dat was zo tussen zeven en acht uur. Ik doe dat vanaf de bank en op mijn tablet en (tot nu toe) met één vinger. Behalve de snelheid (van geest versus typesnelheid ) heeft dat zijn beperkingen. Niet alleen in het schrijven maar vaak ook in het reageren.  Ja natuurlijk heb ik een schootcomputer, eerlijk gezegd drie oudjes (archief, audio video en foto en tekst). Maar in de praktijk gebruik ik het meest mijn tablet.  Tussen goed verdienen naar minimum zit slechts één stap. In mijn geval dus van leuke opdrachten in 2019 tot niks in maart 2020. In december Covid en nog steeds niet hersteld. Van een r...

  TOCH APART, DE BLIJHEID DOOR VACCINATIE AFSPRAAK.  Een datum prikken was nog nooit zo leuk  Iedereen ziet het wel voorbij komen, de enorm blije plaatjes van mensen die een naald in hun arm krijgen, melden dat ze een afspraak hebben voor de Coronaprik en ik had mij stevig voorgenomen om hieraan NIET mee te gaan doen.  Het is verdorie niet meer dan een prikkie toch? Iedereen krijgt dat prikkie toch (tenminste de mensen met enig verstand) Gewoon een prikkie, niks bijzonders!  Maar toen was het zaterdagochtend en keek ik (voor de geïnteresseerden) slechts gekleed in een badjas, bak koffie voor me en langzaam wakker wordende naar WNL. Dat is op zichzelf al bijzonder, ik ben geen fan van gebabbel op de vroege ochtend. Foar de kofje net eamelje is mij op mijn lijf geschreven als Fries (Niet aan mijn kop zeuren voor ik koffie heb gehad/ochtendhumeur).  In de tekstbalk kwam ineens voorbij dat mensen geboren in 1967/1968 een afspraak konden maken om zich te laten i...

Klap in het gezicht hoor Jeangu! Beste Jeangu, Ik bekeek vanavond het AvroTros programma 'Dit is Jeangu'. Dat ging over jou en ik was ook oprecht nieuwsgierig naar wie jij bent omdat je tenslotte Nederland vertegenwoordigd op het Songfestival. Dat is een grote eer en verantwoordelijkheid. Ik had je liedje al wel voorbij horen komen, maar had er niet zo bij stil gestaan. Ik werd er vrolijk van.  YU NO MAN BROKO MI - LEAVER DEA AS SLAEF Ik werd wat minder vrolijk toen je voor de NACHTWACHT ( van ons nationale icoon Rembrandt) stond en trots zei dat jij juist daar blij van werd. In het nationaal museum claimen: Yu No Man Broko Mi (Je kunt me niet breken). Het kwam een over als een soort, ik zeg het bot, FUCK YOU. Juist daar stond jij te shinen (glinsteren) van een raar soort overwinning? Op wie? Het land wat je je opleiding gaf?  Ik werd nog minder positief toen ik de  vertaling  las. Als Fries ken ik de geschiedenis van (ons) Friezen .. Liever  DOOD DAN SLAAF ...